سابقه و هدف: در سال های اخیر بر اساس رویکرد زیستی-روانی-اجتماعی، تحقیقات مختلفی در زمینه الگوهای غذایی و سایر رفتارهای مرتبط با سلامتی در بیماران مبتلا به اختلالات روان پزشکی انجام شده است. با توجه به اهمیت بالای تغذیه در سلامت عمومی افراد، این مطالعه با هدف بررسی الگوهای غذایی غالب در بیماران مبتلا به اختلالات طیف دوقطبی صورت گرفت. مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی و مورد-شاهدی تعداد 90 نفر از بیماران مراجعه کننده به بیمارستان نکویی-هدایتی شهر قم با تشخیص اختلال دوقطبی و 90 نفر از افراد سالم به صورت دردسترس انتخاب شدند. هر دو گروه با استفاده از پرسشنامه بسامد خوراک و دموگرافیک مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل عاملی و تی مستقل استفاده شد. یافته ها: تحلیل عاملی سه الگوی غذایی غالب را مشخص نمود: 1) الگوی غذایی غربی 2) الگوی غذایی سالم و 3) الگوی غذایی سنتی. همچنین نتایج نشان داد که افراد مبتلا به اختلالات طیف دوقطبی نسبت به گروه سالم، بیشتر از الگوهای غذایی غربی و سنتی پیروی می کنند (000/0= P). نتیجه گیری: بر اساس یافته ها، الگوهای غذایی سنتی و غربی، الگوهای غالب در میان بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی بود. از آنجایی که عادات غذایی ممکن است نقش عمده ای در مشکلات مربوط به سلامتی این بیماران داشته باشند، پیشنهاد می شود مطالعات طولی بیشتری در زمینه تعامل تغذیه-سلامتی در این بیماران صورت بگیرد.

اهداف: بیماری های شدید روان پزشکی به دلیل ماهیت ناتوان کننده و مزمن بیماری باعث نیاز طولانی مدت بیماران به مراقبت توسط خانواده و دیگران می شوند. این بیماری ها علاوه بر فرد مبتلا افراد مراقب بیماران را نیز درگیر می کند و باعث فشار روانی، اجتماعی و فردی بالایی به آن ها در مورد مراقبت از خود می شود. هدف از این مطالعه، مقایسه بار بیماری خانواده های افراد مبتلا به اسکیزوفرنیا، دوقطبی نوع یک و اختلالات طیف اوتیسم بود. روش بررسی: در این مطالعه پیمایشی که به روش توصیفی تحلیلی انجام شد، روش نمونه گیری غیرتصادفی سهیه ای به کار گرفته شد. 450 نفر از خانواده بیماران اسکیزوفرنیا و دوقطبی نوع یک و اوتیسم که معیارهای ورود به مطالعه را داشتند، مورد سنجش قرار گرفتند. به منظور جمع آوری داده ها علاوه بر پرسش نامه اطلاعات جمعیت شناختی، پرسش نامه 12 گزینه ای Zarit به منظور سنجش بار مراقبت مورد استفاده قرار گرفت. همچنین پرسش نامه 21 گزینه ای DASS به منظور ارزیابی وضعیت افسردگی و اضطراب مراقبان به کار رفت. قبل از پر کردن پرسش نامه ها جلسه توجیهی برای مراقبان انجام شد تا هدف از تحقیق مشخص شود و آمادگی بیشتری جهت همکاری پیدا کنند. پرسش نامه ها در درمانگاه انستیتو روان پزشکی تهران و بیمارستان روان پزشکی ایران و علی اصغر توزیع شدند و اطلاعات جمع آوری شده پس از حذف پرسش نامه های مخدوش وارد SPSS نسخه 22 شده و مورد تحلیل قرار گرفتند. علاوه بر آمار توصیفی، ارتباط عوامل جمعیت شناختی با میزان و شدت بار بیماری با استفاده از آزمون ANOVA و همچنین همبستگی درون خانوادگی بار بیماری (inter cluster correation) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها: بیشترین بار بیماری مربوط به خانواده بیماران طیف اوتیسم و بعد خانواده بیماران دوقطبی بود و کمترین بار بیماری در خانواده بیماران اسکیزوفرنی به ثبت رسید. بیشترین ساعات مراقبت مربوط به خانواده بیماران طیف اوتیسم و کمترین ساعات مراقبت مربوط به خانواده بیماران اسکیزوفرنیا بود. زنان بیشترین درصد مراقبان را در سه گروه تشکیل می دادند. همچنین سطح تحصیلات در خانواده بیماران دوقطبی از دو گروه دیگر بالاتر بود و کمترین سطح تحصیلات در خانواده بیماران اسکیزوفرنیا دیده شد. افراد شاغل در خانواده بیماران دوقطبی بیشتر و درصد زنان خانه دار در خانواده بیماران اسکیزوفرن بیشتر بود. میزان درآمد در خانواده طیف اوتیسم از دیگر گروه ها کمتر بود و خانواده بیماران اسکیزوفرنی بیشترین درآمد را داشتند و خانواده بیماران دوقطبی در رده بعدی بودند. بیشترین بستری در گروه دوقطبی و کمترین بستری در گروه اوتیسم دیده شد. نتیجه گیری: به علت بار بالای بیماری در خانواده ها، بهتر است مراکز مشاوره دولتی و غربالگری بار بیماری بیشتر شوند و در این زمینه فعالیت بیشتری داشته باشند. با توجه به ارتباط میان سطح درآمد و بار بیماری بهتر است برای اشتغال بیشر افراد خانواده ها برنامه ریزی نمود و از موسسات دولتی و غیردولتی کمک خواست. باید برای خانواده ها کلاس های راهبردی برای کاهش بار بیماری برگزار کنند، چون این خانواده ها از خانواده های با درآمد پایین هستند، بنابراین بهتر است نهادهای مردمی و دولتی از این خانواده ها حمایت بیشتری کنند. با توجه به اینکه مهم ترین عامل با ضریب اوری قابل توجه در وجود علایم افسردگی و اضطراب در مراقبان سه گروه، راه های کاهش بار بیماری می تواند باعث کاهش علایم افسردگی و اضطراب شود. این راهکارها شامل کاهش ساعات مراقبت و استفاده از دوره تنفس در مراقبت و روزهای آزاد (respite recess) و تقسیم وظایف بین مراقبان، استفاده از خدمات اجتماعی واگذاری مراقبت و آموزش به مراکز مراقبت های دایم و پاره وقت مانند Day careاست. البته پایش سلامت روانی مراقبان به عنوان جزیی از بسته مراقبت بیماران توصیه می شود و لازم است افسردگی و اضطراب در آن ها پایش شده و اقدامات دارویی و غیردارویی صورت گیرد.

1مقدمه: با توجه به مشکلات تنظیم هیجان و مهارت های اجتماعی در نوجوانان با اختلالات طیف دوقطبی، یکی از روش هایی که می تواند به این نوجوانان کمک نماید، مداخلات روانی - اجتماعی است. بنابراین، هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی مداخلات روانی - اجتماعی مبتنی بر شواهد بر عود علائم نوجوانان با اختلالات طیف دوقطبی بود. روش بررسی: در پژوهش حاضر با جستجو در پایگاه سرعنوان های موضوعی پزشکی (MeSH) کلیدواژه های Psychosocial intervention، Recurrence، Bipolar disorder، Bipolar and related disorders، Adolescent انتخاب و در متون موجود در پایگاه های اطلاعاتی انگلیسی نظیر Scopus، PsycINFO، PubMed، Web of Science و Google Scholar در بازه زمانی 2008 (از ماه مارس) تا 2023 (تا ماه دسامبر) مورد جستجو قرار گرفتند. در این مطالعه از راهنمای گزارش دهی مطالعات مروری نظام مند پریزما (PRISMA) استفاده شد. نتایج: نتایج پژوهش های انجام شده حاکی از وجود مشکلاتی در برنامه خواب، تنظیم هیجان، عملکرد اجتماعی و مهارت حل مسئله این نوجوانان است. اگرچه مداخلات دارویی خط مقدم درمان شیدایی است اما مداخلات روانی - اجتماعی با به کارگیری الگوهایی مانند آموزش روانی، درمان شناختی - رفتاری متمرکز بر فرزند و خانواده، رفتار درمانی دیالکتیکی، و ریتم درمانی بین فردی و اجتماعی به فرایند پایداری درمان کمک کرده و به عدم بازگشت علائم اختلال به طور موثری کمک می کند. نتیجه گیری: درمان روانی - اجتماعی زودهنگام، همراه با مداخله دارو درمانی می تواند با تجهیز نوجوانان و خانواده هایشان به دانش و مهارت هایی برای ارتقای درک و مدیریت اختلال، تأثیر منفی علائم را کاهش داده و منجر به بهبود نتایج کوتاه مدت و بلندمدت شود.

مقدمه: مقیاس تفکر دوقطبی اختلالات خوردن، ابزار خودگزارشی کوتاهی است که برای ارزیابی وجود سبک شناختی نامنعطف سیاه یا سفید استفاده می شود. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های روان سنجی مقیاس تفکر دوقطبی اختلالات خوردن در ایران بوده است. روش ها: بدین منظور، نمونه ای متشکل از 362 نفر از زنان دچار مشکلات تغذیه ای مراجعه کننده به خانه های سلامت، کلینیک های تغذیه و انستیتوهای زیبایی شهر شیراز (1399-1398) به روش نمونه گیری در دسترس و با استفاده از آزمون نگرش های خوردن انتخاب شدند. در این مطالعه ی توصیفی مقطعی، شرکت کنندگان به نسخه ی فارسی مقیاس تفکر دوقطبی اختلالات خوردن و پرسش نامه ی کمال گرایی مثبت و منفی پاسخ دادند. برای بررسی روایی مقیاس از تحلیل عاملی اکتشافی و تاییدی و روایی همگرا و واگرا و برای تعیین پایایی پرسش نامه از روش همسانی درونی (آلفای کرونباخ) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل عاملی از ساختار دوعاملی مقیاس اصلی حمایت کرد و شاخص های برازش حاکی از برازش خوب مدل بود. روایی همگرا و واگرای مقیاس نیز مطلوب بود. ضرایب آلفای کرونباخ نیز در دامنه ی 74/0 تا 88/0 بود که گویای پایایی مطلوب نسخه ی فارسی مقیاس تفکر دوقطبی اختلالات خوردن به روش همسانی درونی است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که نسخه ی فارسی مقیاس تفکر دوقطبی اختلالات خوردن پایایی و روایی مطلوبی در جمعیت ایرانی دارد و ابزار خودسنجی مناسبی برای موقعیت های بالینی و پژوهشی است.

مقدمه شباهت زیاد ویژگی های بالینی اختلال شخصیت مرزی و دوقطبی-II علاوه بر مسائل تشخیصی، مجادلات علمی فراوانی را درباره رابطه میان این دو اختلال به وجودآورده است. مطالعات مختلفی به بررسی شباهت ها و تفاوت های این دو اختلال در حوزه های مختلف علامت شناسی، آسیب شناسی و سبب شناسی پرداخته اند. بر این اساس هدف از مطالعه حاضر، بررسی و مقایسه کارکردهای اجرایی در بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و اختلال دوقطبیII به منظور شناخت بیشتر از رابطه میان دو اختلال است. روش کار 25 بیمار مبتلا به اختلال شخصیت مرزی و 27 بیمار مبتلا به اختلال دوقطبیII، با روش نمونه گیری در دسترس از بین بیماران مراجعه کننده به بیمارستان کامکار-عرب نیای شهر قم انتخاب شدند این دو گروه با یکدیگر و با 20 نفر از افراد سالم با استفاده از فرم کامپیوتری آزمون دسته بندی کارت های ویسکانسینکه ابزاری برای ارزیابی کارکردهای اجرایی است، مورد مقایسه قرار گرفتند. داده های بدست آمده با استفاده از روش های آماری تی مستقل، خی دو و آنووا تجزیه و تحلیل شدند. نتایج یافته های پژوهش نشان داد که دو گروه بالینی در تمامی کارکردهای اجرایی عملکرد ضعیف تری نسبت به گروه کنترل سالم داشتند. بیماران مبتلا به اختلال شخصیت مرزی ضعیف ترین کارکرد را در حوزه انعطاف پذیری شناختی بدست آوردند. بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی پایین ترین عملکرد را در ناتوانی از دریافت بازخورد نشان دادند. بین دو گروه بالینی تفاوت معناداری در هیچ یک از مولفه های کارکرد اجرایی مشاهده نشد. نتیجه گیری این نتایج، حمایت تجربی در تایید یافته های پیشین فراهم آورد که حاکی از کارکردهای اجرایی مختل در این دو گروه از بیماران است. از سوی دیگر هرچند تفاوت معناداری بین دو گروه بالینی در کارکردهای اجرایی مشاهده نشد اما مطالعات گسترده برای روشن تر شدن رابطه میان دو اختلال ضرورت دارد.